Een reis terug in de tijd
Coureur-teamcombinaties en spectaculaire rijstijlen zorgen voor opwindende momenten. Maar hoe zit het met de circuits zelf? Met idyllische achtergronden of adembenemende bochten heeft elk circuit zijn eigen karakter – dat nog eens extra pit krijgt door één belangrijk ingrediënt... het weer! De GRAND PRIX VAN CANADA in 2011 is misschien wel de meest memorabele race met wisselende omstandigheden. Jenson Button moest zes pitstops maken, raakte betrokken bij twee ongelukken en pakte in de laatste ronde, nadat Sebastian Vettel op het natte asfalt was gegleden, de overwinning. Tien jaar eerder, in Maleisië, trok een moesson over het circuit, wat resulteerde in de meest chaotische ronden in de geschiedenis van de FORMULE 1. Regen is de meest voorkomende variabele, en met name kampioenschappen zijn erdoor beslist, zoals de showdown tijdens de GRAND PRIX VAN JAPAN in 1976.
Boven elk limiet
Het jaar werd gekenmerkt door de rivaliteit tussen vrienden James Hunt en Niki Lauda. Hunt kende een teleurstellende start van het seizoen, terwijl Lauda domineerde tot halverwege het jaar. Op de Nürburgring, na het levensbedreigende ongeluk van Lauda, vocht Niki zich terug naar de startgrid en startte na slechts 41 dagen weer. Hunt had geprofiteerd van de verbeteringen aan zijn auto en verkleinde de achterstand op de leider in het kampioenschap. Japan: Lauda vs Hunt, Ferrari vs McLaren. De eerste GRAND PRIX in Azië begon later dan gepland. Een zware stortbui en donkere wolken zorgden ervoor dat de race niet door kon gaan. Uiteindelijk, na meer dan een uur maar onder vergelijkbare omstandigheden, werd besloten om te starten. Hunt nam de leiding en in ronde 2 keerde Lauda terug naar de pits. "Dit is waanzin, dit is racen zonder enig redelijk risico," zei de Oostenrijker na zijn uitval. Desondanks hield Hunt dapper stand op de eerste plaats totdat zijn banden het begaven. De vierde plaats zou genoeg voor hem zijn geweest, maar een lekke band dwong hem tot een pitstop, vier ronden voor de finish.
De WERELDKAMPIOEN is…
Nu op de vijfde plaats moest Hunt alles geven. Hij zette alles op alles, reed dwars door het aquaplaning-gedeelte en haalde Jones en Regazzoni opnieuw in. Hij passeerde de finishlijn als derde, maar had geen idee van zijn succes. De uiteindelijke uitslag was niet meteen duidelijk en hij verweet zijn team de vertraagde pitstop. Alles werd echter al snel duidelijk en James Hunt vierde zijn enige WERELDTITEL in de FORMULE 1. Deze race bekroonde daarmee een dramatisch, felbevochten FORMULE 1-seizoen dat een filmische ontknoping kende. In 2013 verscheen een film die de rivaliteit tussen Hunt en Lauda uitgebreider belichtte. Een opmerkelijk detail is de snelste ronde van de Japanse race, gewonnen door Mario Andretti. De coureur die deze ronde reed, Masahiro Hasemi, werd tijdens die ronde driemaal ingehaald. Jacques Laffite, die eigenlijk de snelste was, werd lokaal erkend, maar de correctie werd pas decennia later openbaar gemaakt!
